بالاخره بعد ده سال و اندی که دست از شعر شسته بودم ناپرهیزی کردم و یک غزل لکی سرودم .


شیرین شمومه که تنیا مچی

هر و نازا مای و و نازا مچی

تا چی ملیچک لوناوازم کی

و یه سرا مای و صد سودا مچی

وژت هم خور وژت هم قاصو

وژت هم و دم مزگانا مچی

فره هراسونو فره هوولته

چو بچه کوگه بی دا مچی

کافر ! زندگیم کل مچویچنی

وختی نموشی موسی یا مچی

...

وختی هاووادار همریت نویی

کوئر هم بویی زوی یلا مچی

                                                اهواز  22شهریور 1391