دیشب دلم هی دست و پا می زد برایت 

ای بهترین آغاز من جانم فدایت 

دیشب چه می شد اندکی با من بخندی 

تا گم کنم خود را میان خنده هایت 

حتی نبودی تا دلم را جا گذارم 

بر ساحل زاینده رود با صفایت 

انگار صد سال است ما دور یم از هم 

از بس که گم گشته است اینجا رد پایت 

...

دیگر چه پنهان از شما هر شب غریبم 

هر چند هم پیچیده در گو شم صدایت 

                                                1380

و این هم غزل لکی کاووسوار:

کاووسوارا مر چه بی روژ قرار هت نهتی

یه سووار هت ،دو سووار هت ،سه سووار هت، نهتی

تو قرار بی که وهار ایوارکونه برسی

یه وهار هت، دو و هار هت، سه وهار هت، نهتی

دا پیرم یاده و خیر دس و دوعا وت وخته بای

داپیرم چه، ا روژه چه، شو تار هت، نهتی

سیمره که وارث آباو اژداده منه

اژ دسه ت چی پار و پیرار ا هاووار هت نهتی

...

تو قرار بی که وهار ایوارکونه برسی

یه وهار هت ،دو و هار هت ،سه وهار هت، نهتی

                                                               اصفهان 1377

و این هم غزل قدیمی لکی :

ته په سر شویا منم هه هاته مته بزونی

چی کپر سوزیا منم هه هاته مته بزونی

دلخوشی ام چملته ضرح مه دسلته

زاووار دس بسیا منم هه هاته مته بزونی

زنجیر مه ملوینکت طناف دارم لچکت

منصور دار کیشا منم هه هاته مته بزونی

ا نوم دلا نومت هرو چی لیوه جاره مکیشم

جار کیش بی صدا منم هه هاته مته بزونی

پرچن دور چملت و تش بریق رمیا دشوو

پرچن شوو رمیا منم هه هاته مته بزونی

داوواره دور دامنت چیت و بنه شویاسه یک

اه چیت بن شوویا منم هه هاته مته بزونی

...

چی کموتر آوواره تم هاووال پرس ایوارهتم

هاووال پرست ولا منم هه هاته مته بزونی

                                                                اصفهان خرداد 1376

بالاخره بعد ده سال و اندی که دست از شعر شسته بودم ناپرهیزی کردم و یک غزل لکی سرودم .

شیرین شمومه که تنیا مچی

هر و نازا مای و و نازا مچی

تا چی ملیچک لوناوازم کی

و یه سرا مای و صد سودا مچی

وژت هم خور وژت هم قاصو

وژت هم و دم مزگانا مچی

فره هراسونو فره هوولته

چو بچه کوگه بی دا مچی

کافر ! زندگیم کل مچویچنی

وختی نموشی موسی یا مچی

...

وختی هاووادار همریت نویی

کوئر هم بویی زوی یلا مچی

                                                اهواز  22شهریور 1391